Gerald Ford

Gerald Rudolph Ford, Jr. (Omaha (Nebraska), 14 juli 1913, als Leslie Lynch King, Jr. - 26 december 2006) was van 1973 tot 1974 de 40e vicepresident en van 1974 tot 1977 de 38e president van de Verenigde Staten. Hij is de tot nu toe enige president in de geschiedenis die noch als president noch als vicepresident door de bevolking gekozen werd. Ford was de oudste nog in leven zijnde ex-president, en op 12 november 2006 volgde hij Ronald Reagan op als de oudste oud-president in de Amerikaanse geschiedenis ooit. Na zijn dood is George Bush senior de oudste nog in leven zijnde ex-president.

Gerald Ford was Republikeins fractieleider in het Huis van Afgevaardigden toen hij vicepresident Spiro Agnew opvolgde, die aftrad wegens corruptie. Kort daarvoor was aan de grondwet een bepaling toegevoegd die het Congres machtigde om in een vacature vicepresident te voorzien. Tot dan toe gold de Speaker van het Huis van Afgevaardigden als tussentijdse opvolger van de vicepresident.

Ford werd president van de Verenigde Staten van Amerika na het aftreden van president Richard Nixon vanwege het 'Watergate-schandaal'. Na zijn aantreden verleende Ford Nixon vrijwaring van rechtsvervolging. Deze beslissing werd hem zeer kwalijk genomen door een groot deel van het Amerikaanse volk. Ook had Amerika tijdens zijn ambtstermijn nog steeds te maken met economische problemen. In november 1976 werd hij bij de verkiezingen dan ook verslagen door Jimmy Carter.

Gerald Ford groeide op in Grand Rapids, Michigan. Hij werd herdoopt onder zijn bekende naam, nadat hij als kind werd geadopteerd door de tweede echtgenoot van zijn moeder. Hij was een goed American football-speler. Zijn team van de University of Michigan was twee seizoenen ongeslagen. In 1934 werd Ford gekozen als most valuable player. Daarna volgde hij een rechtenstudie in Yale.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog diende hij onder andere op een vliegdekschip, dat in gevechten betrokken was bij Saipan en de Filipijnen. In december 1944 verloor hij bijna het leven toen zijn schip in een orkaan verzeild raakte.

In 1949 werd Ford voor het eerst gekozen in het Huis van Afgevaardigden. Tijdens zijn eerste campagne bezocht hij veel boeren en beloofde hen hun koeien te komen melken als hij gekozen zou worden. Kennelijk is hij deze belofte nagekomen. Als congreslid was hij het meest actieve lid van de Warren Commissie die de moord op President Kennedy onderzocht. Van 1965 tot 1973 was hij fractieleider van de Republikeinen. In die tijd was hij een verklaard tegenstander van Lyndon Johnson; hij vond diens sociale plannen te ver en de militaire inzet in Vietnam niet ver genoeg gaan.

Tijdens zijn presidentschap werden twee moordaanslagen op Ford gepleegd. Op 5 september 1975 lukte het een volgelinge van Charles Manson een wapen op zijn buik te richten. Zeventien dagen later werd een tweede aanslag verijdeld.

In 1980 was Ford bijna de running mate van Ronald Reagan geworden, maar hij wilde als vicepresident een aantal nieuwe bevoegdheden, vooral op het terrein van de buitenlandse politiek. Daarom koos Reagan uiteindelijk voor George H. W. Bush. Sinds zijn presidentschap heeft Ford zich enigszins ontwikkeld tot woordvoerder van de linkervleugel van de Republikeinen; zo heeft hij zich herhaaldelijk uitgesproken tegen een verbod op abortus en vóór gelijke rechten voor homoseksuelen. Hij was één van de weinige Republikeinen die tegen de impeachment van Bill Clinton waren.

Na zijn presidentschap is Ford goed bevriend geraakt met de man die hem in 1976 versloeg, Jimmy Carter. Samen deden ze in 2000 een poging de impasse die ontstond tijdens de presidentsverkiezingen te doorbreken.

De laatste jaren sukkelt Gerald Ford met zijn gezondheid. In 2000 werd hij tweemaal getroffen door een lichte beroerte en in 2004 kon hij voor het eerst van zijn leven de Republikeinse Conventie niet bijwonen. Later werd hij drie keer in het ziekenhuis opgenomen, onder andere voor een longontsteking.

Ford stierf op 26 december 2006 op 93-jarige leeftijd.