Edwin van Veenendaal · Troostplek

Biografie

Iedereen heeft het in zijn macht een persoonlijkheid te worden, als hij de moed bezit zichzelf te zijn. Ieder die Edwin heeft gekend weet dat hij die moed rijkelijk bezat.

Als Edwin iets deed dan ging hij er helemaal voor; Hij dacht nooit in problemen maar altijd in mogelijkheden. Bij Edwin was het glas altijd halfvol en nooit halfleeg.

Zijn passie voor werk, uren lang kon hij er over vertellen. Edwin was zelfverzekerd, recht door zee en bezat de gave om op ieder niveau te communiceren. Hij deed dit met warmte en respect voor de ander en wist daarbij altijd de juiste snaar te raken.

Zijn passie voor muziek; met de tent en karbonaadjes in zijn jaszak naar Lowlands en Pinkpop.

Zijn passie voor sport; badminton en mountainbiken; ieder weekend op de baan of in het bos. Geen sportieve uitdaging ging hij uit de weg, skiën, snowboarden, klimmen, abseilen, hanggliden, wakeboarden, alles wilde hij proberen.

Zijn passie voor gezelligheid; hoe meer mensen om hem heen, des te beter. Een levensgenieter die achter skottelbraai en barbecue in zijn element was. Hij keek altijd uit naar de gezamenlijke vakanties en de weekendjes weg met vrienden.

Samen met Mieke vormde hij al bijna 25 jaar een ingespeeld team. Het voelde goed en vertrouwd, echte ruzie was er nooit. Met weinig woorden konden ze uren bij elkaar zijn, ieder bezig met zijn eigen ding. Ze waren elkaars maatjes en tegelijk ook tegenpolen. Mieke zorgend en praktisch en Edwin daarmee ruimte geven voor zijn passie.

Apetrots was Edwin op zijn 3 mannetjes. Voordat ze naar bed ging eerst lekker stoeieboeien en daarna in zijn favorietenrol van "stoere verhalenverteller". Hij zat nog vol plannen wat hij met ze wilde doen. Samen vliegen naar een zonnig land, of net als zijn vader, met de rugzak een paar dagen op pad.

Edwin hield vast aan het leven; altijd vooruit kijken, niet praten over het einde. De dood was voor hem geen optie.

In Memoriam weblink

arnoudm.wordpress.com/2007/05/13/edwin-van-veenendaal-in-memoriam/

Bloemen 1

Medeleven 4

Jauko 19 juli 2007

Ik herinner me nog de eerste kennismaking. Als nieuwe medewerker bij Viamet, mijn eerste werkgever, bij een bedrijfsbijeenkomst. Voor de groep staat een gedreven blond kereltje vol passie en emotie de groep toe te spreken. Later leer ik hem kennen als Edwin. Aangezien hij van een eerdere lichting professionals is hebben we de eerste tijd niet veel met elkaar te maken, maar in de loop van de jaren komen we elkaar steeds vaker tegen. Af en toe squashen in Uithoorn. Daar valt mij op hoe gedreven Edwin dit spelletje beoefend. Met mijn “conditie” en “techniek” op geen enkele wijze tegen op te spelen. Ik ben al blij als ik 1 punt maak. Ook bij een rondje karten in België blijkt hoe fanatiek hij is.

Later komen we elkaar tegen als ik lid word van de OR. Ons druk maken over het krijgen van visitekaartjes, terwijl de directie dit te duur vindt. Interessant wordt het pas als IBM aankondigt haar 100% dochters, waaronder Viamet, te gaan opheffen en in te lijven binnen IBM. Onze opleidingsdag bij Schouten en Nelissen loopt hierdoor op een brainstorm sessie uit. Samen met Edwin en andere Viamet strijders tegenover de heren Haan (ad-interim directeur Viamet) en Lunqvist (directeur IBM). Met lede ogen mogen we toezien hoe Viamet uiteindelijk zal gaan verdwijnen in het grote IBM. Daarnaast zijn we ook nog met zijn allen in Friesland gaan zeilen, maar ik herinner me hier niet veel meer van dan dat ik uiteindelijk in de auto geslapen heb. Erg koud. Misschien dat iemand anders hier een betere bijdrage aan kan leveren.

In Nieuwegein hebben we nog een afscheidsdiner met Toine (initiële directeur Viamet). Dit deden we ondanks het verbod op contact. Hier hebben we het over plannen om eventueel een soort doorstart te maken met Toine. Uiteindelijk blijft Edwin nog bij IBM/Viamet en ik vertrek.

Samen met de voormalige directeur van Viamet vertrek ik naar InterPAC. Ook daar kom ik uiteindelijk Edwin weer tegen. Hier blijkt wederom zijn gedrevenheid. Je merkt gewoon dat Edwin de dingen waarvoor hij zich inzet met volle overgave doet, vol energie. Edwin heeft ervoor gekozen meer de HR (Human Resource) kant op te gaan. Op een dag is het dan ook tijd voor mij om het persoonlijke ontwikkelplan eens in te gaan vullen, samen met Edwin. Ik nodig Edwin uit bij mij thuis (toen nog aan de gracht in Utrecht). Samen nemen we op het balkon achter, in de zon, mijn persoonlijke status door. Het is gezellig en er wordt veelvuldig gelachen, met uiteindelijk een spinnenwebachtig modelletje als resultaat. Edwin gaat helemaal op in deze nieuwe methode en ik raak er ook door geïnspireerd. Zodanig dat ik later, bij mijn eigen bedrijf, dit model weer oppak en verder doorontwikkel. De wijze waarop hij het bracht heeft hieraan zeker bijgedragen.

Uiteindelijk kies ik ervoor om voor mezelf te beginnen en verlaat InterPAC. Het contact wordt minder, maar regelmatig zien we elkaar bij de oud-Viamet etentjes. Altijd gezellig. Meestal in Utrecht, naar Stadskasteel Oudaen, en van daaruit ergens wat gaan eten.

Dan komt het bericht van Edwin’s ziekte. Een grote schok. Jaren volg ik met bewondering de mails die door Arnoud worden doorgestuurd. Het valt wederom op met hoeveel gedrevenheid Edwin de ziekte te lijf gaat. Ik ben vol bewondering en constateer dat ik zelf zoveel uithoudingsvermogen waarschijnlijk niet zou hebben. Uiteindelijk komt het bericht dat Edwin er niet meer is. Geschokt ben ik, aangezien ik de energie uit alle mails vertaalde naar het feit dat Edwin het nog veel langer vol zou houden, misschien zelfs wel zou overwinnen. Niets blijkt, helaas, minder waar.

Onze laatste gezamenlijke ex-Viamet bijeenkomst herinner ik me nog bij het restaurant Colonie te Houten. Iedereen was benieuwd of Edwin ook zou komen. Van de mensen die je het liefst zou willen spreken stond hij bij iedereen duidelijk bovenaan. En hij was erbij. Het viel mij op hoe gezond hij eruit zag. Zelf heb ik geen enkele ervaringen hierover mogen meemaken en ik wist ook niet wat ik kon verwachten. Misschien dat daardoor het bericht van zijn overlijden uiteindelijk zo uit het niets leek te vallen. Edwin sprak honderduit over zijn ziekte en met name kan ik me de discussie nog herinneren over kosten die wel vergoed werden en welke niet en wat de kosten van de medicijnen wel niet waren. Edwin was de hele avond zoals ik hem kende, goedlachs, aanwezig bij gesprekken en discussies en duidelijk zijn mening delend. Positief aan Edwin vond ik altijd, dat ondanks mijn nogal eens ongenuanceerde manier van uitlaten over bepaalde onderwerpen, hij toch altijd geïnteresseerd bleef en de kern van de probleem eruit wist te halen.

Zijn uitvaart vond ik een waardig afscheid. Ik had wel moeite met het zien van zijn kinderen. Ik heb zelf, op het moment van schrijven, 3 kinderen van 2, 4 en 5 jaar en ik zou er niet aan moeten denken dat ze zonder mij verder zouden moeten, sterker nog dat ik op voorhand zou weten dat ik ze niet op zou kunnen zien groeien. Kijken wat er van ze terecht komt. En toch is het voor Edwin en zijn kinderen realiteit. Tot op de dag van vandaag blijft het vreemd dat Edwin er niet meer is. Hij zal zeker herinnerd worden als zeer gewaardeerd collega die alles wat hij deed, met volle inzet, gedrevenheid en passie deed. Veel sterkte aan alle nabestaanden in deze en toekomstige tijden.

Mieke en kinderen, ik beloof dat ik, zodra ik me meer herinner, dit aan zal passen en ook met jullie zal delen. Ik begrijp dat in een situatie zoals deze elk detail een bijdrage kan leveren aan de beeldvorming van Edwin voor de jongens.

Sterkte,

Jauko.
Ron van de Water 25 mei 2007

Een dag na het intens trieste nieuws kan ik het nog steeds niet geloven. Edwin klein van postuur maar een dijk van een persoonlijkheid. Een voorbeeld voor iedereen. Dat juist hij de strijd heeft verloren is niet te bevatten.
Het moet verschrikkelijk zijn voor Mieke, de kinderen en naaste familie en vrienden.
Ik hoop dat zijn indrukwekkende positieve levenshouding iedereen zal helpen bij het verwerken van dit verlies.
"Bram Vermeulen" 16 mei 2007

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten,
ik leverde 't bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.

(Bram Vermeulen)
Troostplek
Sterkte aan alle nabestaanden.