Harry Langman

Hartgert (Harrie) Langman (Akkrum, 23 februari 1931 – Drachten, 1 augustus 2016) was een Nederlands politicus namens de VVD.

Langman was de zoon van een onderwijzer. Hij volgde het gymnasium te Harderwijk en studeerde daarna aan de Vrije Universiteit Amsterdam, aanvankelijk rechten en daarna economie. Hij was lid van L.A.N.X. en in het bijzonder van het dispuut S.T.O.A.. Vervolgens werd hij directiesecretaris bij Simon de Wit. Van 1955 tot 1967 werkte hij bij Scheepswerf De Schelde in Vlissingen, laatstelijk als onderdirecteur. Daarnaast was hij buitengewoon hoogleraar bedrijfshuishoudkunde aan de Nederlandse Economische Hogeschool te Rotterdam.

In 1971 trad hij voor de VVD toe tot het kabinet-Biesheuvel I. Hij werd toen pas lid van die partij en was een 'vreemdeling' in Den Haag. Hij deed zich al snel gelden als een bekwaam bewindsman, die met name impulsen gaf aan het regionaal-economische beleid. Tijdens zijn ministerschap ging Nederland deelnemen aan het omstreden Kalkarproject.

Naar Langman is het economische "Langmanrapport" genoemd, dat in 1997 onder het paarse kabinet-Kok I verscheen. De beide nota's Kompas voor het Noorden uit 1998 en 1999 vormden vervolgens de leidraad voor een tienjarig investeringsprogramma, gericht op de economische structuurversterking van de provincies Friesland, Groningen en Drenthe. Tien miljard aan investeringen zouden goed zijn voor 43.000 banen. Hiervoor werden tevens aardgasbaten gebruikt, waarvan sinds 1995 een kwart in een investeringsfonds werd gestort om grote infrastructurele projecten in héél Nederland te betalen. Slechts een klein deel daarvan belandde in het Noorden.

Op 8 juni 1973 werd Langman benoemd tot ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw en op 28 februari 1991 tot commandeur in de Orde van Oranje-Nassau.

Langman was na zijn aftreden als minister vele jaren bankier en vervulde tientallen commissariaten in het bedrijfsleven. Tevens was hij lange tijd voorzitter van het curatorium van de Teldersstichting.