In memoriam · book of condolence
Eduard Limonov
also known as Eduard Limonov
- Born
- 22 November 1943
- Died
- 17 March 2020
- Age
- 76 years
- Resting places
- Writers & poets Famous people, Politicians & statesmen Famous people, Activists & idealists Famous people, Russia Countries
Biography
Eduard Venjaminovitsj Limonov (Russisch: Эдуард Вениаминович Лимонов) (Dzerzjinsk, 22 februari 1943 – Moskou, 17 maart 2020) was een controversieel Russisch politicus, dichter en schrijver.
Leven en werk
1943-1991: dissident, in verbanning
Limonov groeide op in Charkov en trok in de jaren zestig naar Moskou. In Moskou maakte hij kennis met de avant-gardistische literaire beweging en begon ook zelf in die geest te schrijven. In 1974 werd hij vanwege zijn warsheid van machtsstructuren en openlijk dissidente opstelling het land uit gezet en vertrok naar de Verenigde Staten. Daar werd hij tot een dissident onder de dissidenten. Hij verweet de Verenigde Staten een vergelijkbaar machtssysteem te bezitten als de Sovjet-Unie.
Limonovs werk werd sterk beïnvloed door schrijvers van de absurdistische groepering uit de late jaren twintig OBERIU (Charms, Vvedenski, Kazakov). Hij had echter ook in Amerika grote moeite zijn romans gepubliceerd te krijgen. Voor zijn “punk”-roman Ik ben het, Eddy (1976) vond hij pas in 1979 een uitgever in Frankrijk. Veel opschudding, met name in Russisch dissidente kringen, veroorzaakte zijn roman Ik ben het, Eddy ("Eto ja Jeditsjka") aka "De Russische dichter houdt van grote negers", die speelt in de wereld van Russische (voornamelijk Joodse) emigranten in Amerika en toont hoe zij die lang begeerde “vrije” wereld zien en beleven, in vreugde en ontgoocheling. Het is een keihard relaas over een dichter die in den vreemde geen erkenning vindt en een afrekening met het land dat hem onderdak verschafte, alsook met de Russische emigrantenwereld: een “hoop melancholische nietsnutten, dromers en fantasten”.
In 1982 week Limonov uit naar Frankrijk, alwaar hij zich een tijdlang een positie verwierf als moderne intellectueel. Limonov zorgde als zodanig regelmatig voor opschudding, in de literaire maar ook in de politieke arena. Zijn stellingname switchte in de jaren tachtig van radicaal links naar radicaal rechts, maar zijn stijl bleef die van de provocateur.
1991-heden: terug in Rusland, enfant terrible
Na de val van de Sovjet-Unie in 1991 keerde Limonov terug naar Rusland, steunde de putsch tegen Boris Jeltsin, vocht aan de zijde van de Serviërs in de Joegoslavië-oorlog, aan de kant van de Abchaziërs tegen Georgië, was onderminister in het nationalistische schaduwkabinet van Vladimir Zjirinovski en richtte na wrevel over Zjirinovski's absurde politieke stunts (en waarna hij het boek Limonov tegen Zjirinovski schreef) vervolgens de Nationaal-Bolsjewistische Partij op (NBP). Deze partij stelde zich anti-Amerikaans en anti-kapitalistisch op en propageerde oude Russische grootmachtfantasieën. In 2005 werd de partij verboden. In 2006 werd Limonov ervan beschuldigd op te roepen tot rassenhaat. Eerder was hij al eens veroordeeld vanwege verboden wapenbezit en het oprichten van een illegale gewapende organisatie. In de gevangenis schreef hij Het boek van het water (2002), waarvoor hij de Andrej-Bely-Prijs ontving.
Op 3 maart 2007 nam Limonov met zijn verboden partij deel aan de Mars der Ontevredenen in Sint-Petersburg, uit onvrede met het beleid van president Poetin. Hij werd echter kort na het begin van de protesten al opgepakt. Bij een nieuw oppositieprotest op 14 april 2007 te Moskou werd hij wederom gearresteerd, evenals op 31 januari 2009 toen hij met een aantal leden van de NBP deelnam aan een anti-Kremlinprotest in Moskou.
Limonov sloot in 2008 aan bij Garri Kasparovs monsterverbond van de oppositie Ander Rusland. Op 2 maart 2009 stelde hij zich (onder meer gesteund door zijn vriend en schrijver Aleksandr Prochanov) namens de verenigde oppositie beschikbaar als kandidaat voor de Russische presidentsverkiezingen 2012. Zijn vroege kandidatuur weet hij aan de censuur door de staatspers, die hem zou belemmeren campagne te voeren. Tot zijn verkiezingspunten behoorden onder andere het realiseren van goedkope woningen, het ontwikkelen van de landbouw, de nationalisering van grondstofbedrijven, het verplaatsen van de Russische hoofdstad naar Zuid-Siberië en het terugdraaien van een groot aantal door Poetin ingestelde overheidsmaatregelen, welke de democratie belemmeren (zoals versimpeling van de registratie van politieke partijen en terugbrengen verkiezingen voor gouverneurs).
Eduard Venjaminovitsj Limonov overleed in 2020 in een ziekenhuis in Moskou op 77-jarige leeftijd.
Source: Wikipedia, available under the licence CC BY-SA 4.0.
In Memoriam web link
Photos
Condolences and flowers 0
The book of condolence for Eduard Limonov: offer your condolences to the family below, lay a flower or light a candle.
- TroostplekOur sympathy to all who are left behind.




