In memoriam · book of condolence
Freddy Cannon
also known as Freddy Cannon
- Born
- 4 December 1936
- Died
- 17 July 2026
- Age
- 89 years
- Resting places
- Musicians & singers Famous people, United States Countries
Biography
Freddy Cannon, geboren als Frederico Anthony Picariello jr. (Revere (Massachusetts), 4 december 1936 – Oxnard (Californië), 17 juli 2026), was een Amerikaanse rock-'n-roll-zanger, wiens grootste internationale hits Tallahassee Lassie, Way Down Yonder in New Orleans en Palisades Park waren.
Jeugd
Cannon groeide op ten noorden van Boston in de buitenwijk Lynn en begon zich al in een vroeg stadium te interesseren voor zwarte muziek, hetgeen nog werd versterkt door de muzikale betrokkenheid van zijn ouders: zijn vader speelde trompet en zijn moeder was songwriter. Tot zijn favorieten behoren Buddy Johnson, Big Joe Turner en vooral Chuck Berry.
Carrière
Freddy Picariello werd geboren in Revere en verhuisde als kind naar de naburige stad Lynn. Zijn vader werkte als vrachtwagenchauffeur, speelde trompet en zong in lokale bands. Freddy groeide op met het luisteren naar de rhythm-and-bluesmuziek van Big Joe Turner, Buddy Johnson en anderen op de radio en leerde gitaar spelen. Nadat hij de Lynn Vocation High School had bezocht, maakte hij zijn opnamedebuut als zanger in 1958, waarbij hij zong en ritmegitaar speelde op de single Cha-Cha-Do van The Spindrifts, die een lokale hit werd. Hij had ook leadgitaar gespeeld tijdens een sessie voor de r&b-zanggroep The G-Clefs, wiens plaat Ka-Ding Dong in 1956 nummer 24 werd in de Billboard Hot 100. Op jonge leeftijd trad hij toe tot de Nationale Garde, nam een baan als vrachtwagenchauffeur, trouwde en werd vader.
Muzikaal geïnspireerd door Chuck Berry, Bo Diddley en Little Richard, formeerde hij zijn eigen groep Freddy Karmon & the Hurricanes, die steeds populairder werd in de omgeving van Boston en begon een kenmerkende en beproefde zangstijl te ontwikkelen. Hij werd ook een vaste gast in een lokale tv-dansshow Boston Ballroom en tekende in 1958 een managementcontract met diskjockey Jack McDermott uit Boston. Met door zijn moeder geschreven teksten bereidde hij het nieuwe nummer Rock and Roll Baby voor en produceerde hij een demo die McDermott meenam naar het schrijf- en productieteam van Bob Crewe en Frank Slay. Ze arrangeerden het nummer opnieuw, herschreven de tekst en boden aan om een opname te maken in ruil voor twee derde van de compositievermelding. De eerste opname van het nummer Tallahassee Lassie, met een gitaarsolo van sessiemuzikant Kenny Paulson, werd door verschillende platenmaatschappijen afgewezen, maar werd toen gehoord door tv-presentator Dick Clark, die mede-eigenaar was van Swan Records in Philadelphia. Clark stelde voor om het nummer opnieuw te bewerken en te overdubben om het nog spannender te maken, door het beukende basdrumgeluid te benadrukken en door handgeklap en Freddy's kreten van 'whoo!' toe te voegen, wat later een van zijn handelsmerken werd. De single werd uiteindelijk uitgebracht door Swan Records, met de voorzitter van het bedrijf, Bernie Binnick, die de nieuwe artiestennaam Freddy Cannon voorstelde. Na te zijn gepromoot en succesvol te zijn geworden in Boston en Philadelphia, kreeg de single geleidelijk nationale airplay. In 1959 piekte het op nummer 6 in de Billboard Hot 100 en werd het de eerste van zijn 22 nummers die in de Billboard-hitlijst verscheen en zich plaatste op nummer 13 in de r&b-hitlijst. In het Verenigd Koninkrijk, waar zijn vroege platen werden uitgegeven bij Top Rank Records, bereikte het nummer 17. Van Tallahassee Lassie werden meer dan een miljoen exemplaren verkocht en kreeg een gouden schijf van de RIAA.
Hij bleef de volgende vijf jaar bij Swan Records met producent Frank Slay en werd bekend als Freddy 'Boom Boom' Cannon vanwege de dreunende kracht van zijn opnamen. Dick Clark bracht hem nationale bekendheid door zijn talrijke optredens in zijn televisieprogramma American Bandstand - een record van in totaal 110 optredens.
Zijn tweede single Okefenokee (toegeschreven aan Freddie Cannon, net als verschillende van zijn andere platen) haalde alleen nummer 43 in de hitlijsten, maar de volgende plaat Way Down Yonder In New Orleans, een opgeklopte versie van een nummer uit 1922, werd een gouden plaat en bereikte nummer 3 in de pophitlijsten in zowel de Verenigde Staten als het Verenigd Koninkrijk, waar het zijn grootste hits was. Er werden ook meer dan een miljoen exemplaren van verkocht. Cannon toerde door Groot-Brittannië en in maart 1960 werd zijn album The Explosive Freddy Cannon het eerste album van een rock-'n-rollzanger die zich plaatste boven in de UK Albums Chart. De volgende twee jaar, tot begin 1962, bleef hij kleinere hits scoren in de Verenigde Staten, in sommige gevallen met versies van oude standards, waaronder Chattanoogie Shoe Shine Boy en Muskrat Ramble van Edward 'Kid' Ory. Zijn hits omvatten ook Twistin' All Night Long, opgenomen met Danny & the Juniors en Frankie Valli & The Four Seasons op achtergrondzang. Een van zijn grootste hits kwam echter in mei 1962 met Palisades Park, geschreven door de toekomstige presentator Chuck Barris van The Gong Show. Geproduceerd door Slay met overgedubde achtbaangeluidseffecten, bereikte het nummer 3 in de Hot 100, nummer 15 in de r&b-hitlijst en nummer 20 in het Verenigd Koninkrijk. Van deze publicatie werden ook meer dan een miljoen exemplaren verkocht, waarmee het de status van gouden schijf kreeg.
Cannon verscheen ook met Bobby Vee, Johnny Tillotson en anderen in de film Just for Fun, gemaakt in het Verenigd Koninkrijk in 1962. Hoewel zijn populariteit in de Verenigde Staten afnam, bleef hij enkele jaren een populaire toeract in Groot-Brittannië en elders in de wereld. In 1963 tekende hij voor Warner Bros. Records, waar hij zijn laatste twee Amerikaanse top twintig hits Abigail Beecher (#16) in 1964 en het jaar daarop Action (#13) opnam uit de tv-show Where the Action Is van Dick Clark, dat hij opnam met topsessiemuzikanten uit Los Angeles, waaronder Leon Russell, James Burton, Glen Campbell en David Gates. Action bezorgde Cannon een vierde gouden schijf. Ook in 1965 verwierf Slay Cannons Swan-opnamen en verkocht ze aan Warner Bros. Hij verscheen samen met The Beau Brummels in de tienerfilm Village of the Giants, met vroege filmoptredens van Beau Bridges en Ron Howard, en speelde zichzelf terwijl hij een van zijn liedjes uitvoerde in de laatste aflevering van de tienersoapopera Never Too Young op 24 juni 1966. Na het verlaten van Warner Bros. Records in 1967 bracht Cannon singles uit bij de labels Sire, Royal American, Metromedia, MCA, Andee, Claridge, Horn en Amherst. In de jaren 1970 nam hij op en werd hij promotieman voor Buddah Records, maar keerde in 1981 terug naar de lagere regionen van de hitlijsten met Let's Put the Fun Back in Rock'n'Roll, opgenomen met The Belmonts voor MiaSound Records en in 1982 verscheen hij in de onafhankelijke film The Junkman. Daarna bleef hij werken met Dick Clark tijdens zijn Bandstand reünieconcerten en toerde hij over de hele wereld. In 2002 bracht hij het album Have A Boom Boom Christmas!! uit met seizoensgebonden liedjes.
Cannon overleed op 17 juli 2026 op 89-jarige leeftijd aan kanker.
Albums
1966: Freddy Cannon's Greatest Hits (Warner Bros. W 1628/WS 1628) - Greatest hits van de labels Swan en Warner Bros.
NPO Radio 2 Top 2000
Van Freddy Cannon stond alleen Tallahassee lassie in 1999 in de NPO Radio 2 Top 2000, op plek 1863.
Source: Wikipedia, available under the licence CC BY-SA 4.0.
In Memoriam web link
Photos
Best known work
Best known songs
- Tallahassee lassie (1959)
- Palisades Park (1962)
- Action (1965)
Source: Wikidata, best known first.
Condolences and flowers 0
The book of condolence for Freddy Cannon: offer your condolences to the family below, lay a flower or light a candle.
- TroostplekOur sympathy to all who are left behind.

